Luik-Bastenaken-Luik (2024 - 2026)

Afstand: 254 km  /  koers duur: 11.00 -17.00 uur

Binnen het hart van Luik (het Coeur de Liège) is het Place Saint-Lambert het bewijs van nieuwe allure. Jarenlang een armzalig gedoetje aan de voet van het bisschoppelijk paleis. Nu een modern plein, compleet met de (symbolische) metalen zuilen van de kathedraal die in de achttiende eeuw door opstandige Luikenaren kort en klein werd geslagen.

Route

1 > Luik (Quai des Ardennes)
2 > Remouchamps
3 > Bastogne (Bastenaken)
4 > Houffalize
5 > Baraque de Fraiture 
6 > Côte de Wanne
7 > Stavelot
8 > Côte de la Redoute
9 > Côte des Forges
10 > Côte de la Roche-aux-Faucons
11 > Finish in Luik

1 > Quai des Ardennes

De start vind plaats aan de Quai des Ardennes,  vlakbij de brug van Belle-île. Niet het klassieke Luik, maar een lange kade langs de Ourthe — open en functioneel.  Hier verzamelen de bussen, renners, en ploegleiders zich en gaan dan vanaf hier langzaam richting vertrek.

La Doyenne is de oudste van de vijf wielerklassieker. Al sinds 1892 rijden renners van Luik naar Bastogne en terug. Tot Bastenaken gebeurt er weinig, maar daarna begint het. De hellingen volgen elkaar op. Niet spectaculair, wel beslissend.
Schrijver Kees Fens vergeleek de naam Luik-Bastenaken-Luik met een muziekstuk: kort–lang–kort. In de eerste vijftig jaar had deze koers minder aanzien dan andere klassiekers. De prijzen gingen vooral naar Belgische renners, de prijzenpot was ook kleiner dan bij de andere klassiekers; Milaan-San Remo, Parijs-Roubaix de Ronde van Vlaanderen en de Ronde van Lombardije. In 1965 won met Carmine Preziosi voor het eerst een Italiaan. Later volgden Moreno Argentin (vier keer) , Michele Bartoli (twee keer), Paolo Bettini (twee keer), en in 2007 Danilo Di Luca, de laatste Italiaanse winnaar.

2 > Remouchamps

Vanuit Luik gaat de route naar Remouchamps, een historische plaats aan de Amblève. Tegenover de brug staat Hotel Bonhomme. ‘Klassieker kan niet,’ zegt eigenaar Bernard Bonhomme, wijzend op foto’s van gasten als koning Albert I, Fernandel en Fangio. Het interieur ademt vooroorlogse charme. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het hotel een tijdlang hoofdkwartier van het Amerikaanse leger.

3 > Bastogne (Bastenaken)

4 > Houffalize

De steile Saint-Roche in Houffalize luidt het begin in van enkele stevige beklimmingen waaronder De Côte de Wanne en de Côte de Wanneranval. Het begint tussen de huizen van Stavelot, dan door een stuk bos,  passeren de open vlakte van Wanneranval en duiken tenslotte weer het bos in, waar het steilste stuk ligt. De top is gelegen in Wanne, een oase van rust in deze omgeving.

5 > Baraque de Fraiture (Parkers Crossroads)

Langs het parcours ligt Baraque de Fraiture, een van de hoogste punten van de Ardennen. Vandaag staan er cafés en frietkramen voor koersfans, maar in december 1944 was dit een slagveld. Major Arthur C. Parker hield hier met een kleine groep soldaten vier dagen stand tegen de Duitsers om de bevoorrading van St. Vith te beschermen. Na de gevechten bleef er van het kruispunt geen steen meer overeind. 

6 > Côte de Wanne

Een prachtige, lange klim door de naaldbossen brengt ons naar Wanne, een voorbeeld van eenvoudig dorpsleven. Op het plein staat een Christusbeeld centraal, geflankeerd door twee roestige mortieren. Bij de afdaling bereiken we Trois-Ponts, waar de rivieren Amblève en Salm samenkomen. Verderop bevindt zich een typisch Belgisch frietkraam: de Friterie Bertrand aan de Route de Coo, compleet met een bus met een dakterras.  

7 > Stavelot

7 — Stavelot

Gesticht in 648 door Remaclus. Een kerkelijke staat die duizend jaar standhield.

Marktplein, abdij, geschiedenis in lagen. Hier woonde Guillaume Apollinaire ooit een zomer.

.

Het circuit van Franchorchamps ligt hier vlakbij. Vroeger vormde Franchorchamps, Stavelot en Malmedy samen het legendarische circuit van Franchorchamps.

8 > Côte de la Redoute

Er komt nog een ‘fameuze’ helling aan, La Redoute (de Schans). Het klimpercentage gaat op sommige stukken tot 22%. Al op zaterdag staan de campers er. Belgische vlaggen, rook, de geur van barbecues. Even lijkt het hier geen Ardennen meer, maar een Belgische enclave. Dat klopt ook wel; Eddy Merckx (’69, ’71, ’72, ’73, ’75), later de beresterke Dirk De Wolf (’92), de geweldige Philippe Gilbert (2011), en tenslotte de talentvolle Remco Evenepoel (2022, 2023) waren de Belgische winnaars van de koers..

Normaal ligt het hier vol met koeienstront en eigenlijk is het maar een boerenweggetje, die steil slingerend door de weilanden omhoog gaat. Tijdens de koers verandert alles. Renners breken hier als ze niet meer kunnen volgen. Wielerverslaggevers maken melding van een slagveld als renners niet meer kunnen volgen. Merkwaardig genoeg klopt dit ook! Ooit hebben Franse troepen op deze bult de Oostenrijkers verslagen.

9 > Côte de Saint-Nicolas - finish in Luik

Op 21 april 2024, in een ijskoude Ardennen, boekte Tadej Pogačar hier zijn tweede LBL overwinning. De Luik-Bastenaken-Luik van 2025 werd opnieuw een koers van uithouding en timing. In de finale brak het open op de bekende hellingen — La Redoute, Roche-aux-Faucons — waar de besten zich afzonderden. Tadej Pogačar maakte het verschil met een versnelling op het juiste moment: gecontroleerd, bijna klinisch. Geen lange strijd, maar één beslissende prik — een catenaccio in aanvalsvorm.