Luikse vitaliteit (2012 - 2022)

Luik, bekend als La Cité ardente, werd door schrijver Georges Simenon gezien als een grauwe en sombere stad, vanwege het smog en fijnstof afkomstig van de hoogovens van Cockerill-Sambre. De stad combineert oude architectuur met minder geslaagde nieuwbouw uit de jaren zestig, maar werkt nu aan herstel: schonere lucht, renovatie en het invullen van het gat op Place Saint-Lambert. Vandaag zet Luik in op technologie, kennis en creativiteit, met een grote binnenhaven, de luchthaven Liège-Bierset, een sterke universiteit en een duidelijke culturele positie op het kruispunt van drie taalgebieden.

Onze reis begint in het sombere Herstal, waar de verlaten motorindustrie melancholie uitstraalt. We vervolgen naar het Grand Curtius, een gerestaureerd museum dat de rijke geschiedenis van kunst en cultuur in Luik tot leven brengt. Dan naar het nieuwe Spoorwegstation Liège-Guillemins. Deze tocht vol contrasten eindigt met een lunch bij het Grand Café de la Gare, aan de voorzijde van dit geweldige station.

Route

1 > Museum Motorium Saroléa
2 > Museum Het Grand Curtius
3 > Spoorwegstation Liège-Guillemins

1 > Museum Motorium Saroléa

We beginnen met het Motorium Saroléa een museum in de oude Saroléa motorfabrieken van Herstal. Een museum over de geschiedenis van Saroléa en de sociale geschiedenis van Herstal. Het oogt niet verkeerd, een mooie oude fabrieksgevel aan de Rue st. Lambert. Eenmaal binnen blijkt het Motorium echter een stoffige plek, verouderd tot en met. Moeilijk voor te stellen, maar dit was hightech aan het begin van de 20e eeuw. Hier zijn prachtige machines gebouwd, zowel technisch als esthetisch, toonaangevende aan het begin van de vorige eeuw.   

2 > Museum Het Grand Curtius

Dit museum vertelt iets over het samengaan van de Luikenaars met de techniek. Het is het voormalige paleis van Jean de Corte (1551-1628), die zijn naam ‘verlatijnste’ tot Curtius. Jean de Corte was een vermogend handelaar die wapens leverde aan de Spaanse koning Philips II tijdens van de tachtigjarige oorlog. Te zien zijn collecties van het vroegere wapenmuseum, het Glasmuseum, dat van het museum voor Archeologie en Sierkunsten en van het museum voor Religieuze en Maaslandse kunst. Het megamuseum verenigd fraai hoe een restauratie op een harmonisch kan samengaan met die van hedendaagse moderniteit.

Une touche de modernité pour cette maison traditionnelle.

3 > Spoorwegstation Liège-Guillemins

Het nieuwe spoorstation van de Spaanse architect Santiago Calatrava oogt enorm. Sceptici spreken van grootheidswaan, maar moeten hun oordeel bijstellen als ze zelf zicht krijgen op het 450 meter lange perron; het oogt wonderlijk. Het station zelf tekent zich af als een deltavlieger tegen de achterliggende heuvel van de wijk Cointe. Een ‘parking’ voor 800 wagens werd met behulp van een betonstructuur in de heuvel ingebed. Het station heeft twee niveaus: de perrons met de treinen en onderin een reizigerscentrum met winkels en wachtzalen. 

De term ‘spoorwegkathedraal’ slaat op het hemelse gevoel wanneer men onder de 35 meter hoge koepel staat, glorieus. Het beton is wit en heeft iets zuidelijks. Het glas is overweldigend. Aankomen in Liège-Guillemins is als een hoogmis. Het gebouw maakt van iedere reiziger een uitverkorene. En ook niet onbelangrijk; het eten op een station. Meestal is het toch wat minder, maar terecht kreeg de Brasserie een vermelding in de Michelingids. Een gewone croque-monsieur smaakt al bijzonder. Al wandelend langs de contouren van dit grandioze bouwwerk gaan we ongetwijfeld filosoferen en nadenken over ‘hoeveel lelijkheid’ we elders al niet gezien hebben in ons leven!