Luik, La Cité ardente, was voor Simenon, de geestelijk vader van Maigret, een grauwe industriestad onder de smog van Cockerill-Sambre. Oude architectuur staat er naast de harde nieuwbouw uit de jaren zestig. Inmiddels werkt de stad aan herstel, met schonere lucht, renovatie en de herinrichting van de Place Saint-Lambert. Vandaag is Luik de motor van de regio: krachtig en vitaal tot en met.

Route

1 > Museum Motorium Saroléa
2 > Museum Het Grand Curtius
3 > Spoorwegstation Liège-Guillemins

1 > museum motorium saroléa

We beginnen bij het Motorium Saroléa, gevestigd in de oude motorfabriek van Herstal. Achter de fraaie fabrieksgevel aan de Rue Saint-Lambert ligt een museum over Saroléa en de sociale geschiedenis van de stad. Binnen oogt het wat stoffig en verouderd, maar juist hier werden aan het begin van de twintigste eeuw technisch én esthetisch vooruitstrevende motoren gebouwd.

2 > museum het grand curtius

Dit museum toont Luiks sterke band met techniek en ambacht. Het is gevestigd in het voormalige paleis van wapenhandelaar Jean de Corte, beter bekend als Curtius. De collectie omvat wapens, glas, archeologie en Maaslandse religieuze kunst.

3 > Spoorwegstation Liège-Guillemins

Het nieuwe station van de Spaanse architect Santiago Calatrava oogt enorm. Sceptici spreken van grootheidswaan, maar eenmaal op het 450 meter lange perron maakt het gebouw indruk. De lichte kap tekent zich als een deltavlieger af tegen de heuvel van Cointe, waarin ook een parking voor 800 auto’s is opgenomen. Onder de perrons ligt het reizigerscentrum met winkels en wachtzalen.

Het in 2009 ingehuldigde station van Luik betekende een omwenteling: een godin van wit beton, glas en staal. Met zijn luchtige bogen oogt het als een open oester die naar de stad lonkt — een uitnodiging tot reizen en ontmoeten. De hogesnelheidslijn verbindt Luik met Duitsland en Parijs ligt op ruim twee uur afstand. Ook het Grand Café de la Gare krijgt lovende recensies.

Arriveren en vertrekken in Liège-Guillemins is als een hoogmis; iedere reiziger wordt er even een uitverkorene. In 2022 voegde kunstenaar Daniel Buren gekleurde transparante stroken toe aan het glazen dak. Blauw, geel, rood en groen projecteerden wisselende kleuren over de perrons — passend bij een reis naar de Cité Ardente. Eind 2024 werd het kunstwerk weer verwijderd.