Mijn archief ontstond zonder vooropgezet doel. Het groeide uit foto’s, gebouwen, reizen en herinneringen. Pas achteraf werden de lijnen zichtbaar. Aan de ene kant het Rossiaanse: kennis, geheugen en ambacht. Aan de andere kant Le Corbusier: helder, doelmatig en modern, maar uiteindelijk ook poëzie. Geen keuze dus, maar the best of both worlds — het tijdloze.